Ці здолее сістэма рэфармаваць сябе?

Прызначэньне Сяргея Румаса прэм’ер-міністрам Рэспублікі Беларусь узмацняе пазыцыю прыхільнікаў разьвіцьця краіны ў кірунку разьвіцьця. Аднак прынцып падбора кадраў апошніх 24 год гаворыць пра тое, што на высокія дзяржаўныя пасады прызначаюцца людзі бесхарактарныя. Яны могуць мець выдатную адукацыю і падрыхтоўку, але такія прызначэнцы, як правіла, ня здольныя супрацьстаяць таму патоку супярэчлівых і шкодных загадаў-даручэньняў, што сыходзяць ад кіраўніка дзяржавы.

Прызначэньні, асабліва на пасады кіраўніцтва ўрада і ключавых міністэрстваў эканамічнага блоку, людзей, што маюць добрае разуменьне таго, як трэба рэфармаваць краіну, надае аптымізму. Аднак гэты аптымізм можа лёгка скончыцца, калі гэтыя людзі ня здолеюць адстойваць свае перакананьні ў спрэчках з высокім начальствам.

Беларусі па-ранейшаму патрэбныя канстытуцыйная гарантыя правоў уласнасьці і незалежнасьць судовай сістэмы. Пакуль гэтыя дзьве ключавыя зьмены ў краіне ня будуць рэалізаваныя на практыцы, няма ніякіх гарантыяў, што Беларусь ня скоціцца назад у папулізм і эканамічную дэпрэсію 90-х і “нулявых” гадоў.

Беларускае грамадзтва працягвае імкліва разьвівацца. Гэта сучаснае дынамічнае грамадзтва, якое адпавядае рэаліям часу — ні чым ня горшае за грамадзтва любой эўрапейскай ці паўночнаамэрыканскай дзяржавы. Аднак разьвіцьцё краіны тармозіцца постсавецкім менталітэтам кіраўніцтва дзяржавы і чынавенства. Усё часьцей і часьцей гэтыя рэчы ўваходзяць у супярэчнасьць, а значыць канфлікт, накіраваны на слом дзяржаўнага механізма родам зь мінулага стагоддзя, непазьбежны. Ці адбудзецца гэты слом шляхам рэфармаваньня сістэмы знутры, ці патрэбныя будуць жорсткія, у тым ліку рэвалюцыйныя падзеі — пакажа бліжэйшая будучыня. Беларусі не патрэбныя рэвалюцыі і сацыяльныя патрасеньні, бо гэта можа прывесьці да зьнікненьня нашай дзяржавы з мапы сусьвету. Хацелася б, каб новаму прэм’ер-міністру Сяргею Румасу і ягонай камандзе хапіла характару і сілы духу адстойваць свае перакананьні і прывесьці краіну да жыцьцёва неабходных мірных рэформаў.

Курапацкі канфлікт як цывілізацыйны падзел Беларусі

Канфлікт вакол рэстарана “Паедзем паямо”, што збудаваны каля ахоўнай зоны Курапатаў, як на далоні паказаў, што беларускае грамадзтва далёкае ад эўрапейскіх каштоўнасьцяў і па-ранейшаму стаіць на цывілізацыйным разломе паміж эўраатлантычнай і азіяцкай цывілізацыямі. І азіятчына зусім ня там, дзе можа падумаць чытач гэтага артыкула.

Continue reading “Курапацкі канфлікт як цывілізацыйны падзел Беларусі”

Права ўласнасьці

Для любога кансэрватара права ўласнасьці ёсьць сьвятое і непарушнае. Ніякія патрэбы грамадзтва ці дзяржавы ня могуць апраўдаць парушэньне права ўласнасьці.

Нашыя продкі казалі: “Шляхціч на загродзе роўны ваяводзе”. Гэта значыла, што ў традыцыях нашага народа глыбокая павага да прыватнай уласнасьці, у першую чаргу, на зямлю. Земляўласьніку ні стараста, ні ваявода, ні сам вялікі князь былі ня ўказ.
Continue reading “Права ўласнасьці”

Дэфіцыт справядлівасьці

Артыкул майго добрая сябра Дзьмітрыя Шчыгельскага, які падымае вельмі істотную праблему адсутнасьці справядлівасьці ў сёньняшняй Беларусі і заклікае распачаць вельмі сур’ёзную дыскусію ўнутры Партыі БНФ пра гэтую праблему.

За той час, што мінуў з абвяшчэньня незалежнасьці, значна зьмянілася сацыяльная структура нашага грамадзтва. У прыватнасьці, зьявіліся г.зв. «гасударавы людзі». Гэта сілавікі, прэзыдэнцкая вертыкаль, дзяржаўныя чыноўнікі і зьвязаныя з уладай бізнэсоўцы. З улікам іх сем’яў, колькасьць гэтай групы прыблізна можна ацаніць у адзін мільён чалавек (гл. працы С.Нікалюка ды А.Вардамацкага).
Continue reading “Дэфіцыт справядлівасьці”