Моя программа

Вот тут все обсуждают, чего и как сказал руководитель государственной администрации на собрании своих сторонников. А я попробую набросать, какой должна быть программа человека, который по-настоящему думает о будущем нашей страны. Буду рад критическим замечаниям читателей. Continue reading “Моя программа”

ЮРАСЬ ЗЯНКОВІЧ НЕ ЗАРЭГІСТРАВАНЫ КАНДЫДАТАМ У ДЭПУТАТЫ

Як паведамілі ў Заслаўскай акружной выбарчай камісіі №77, Юрасю Зянковічу адмоўлена ў рэгістрацыі кандыдатам у дэпутаты па гэтай акрузе. Прычына адмовы — інтэрв’ю Юрася Зянковіча сайту “Беларускі Партызан”, у якім ён сказаў, што зьбіраецца ўзначаліць Беларусь.

Афіцыйны прадстаўнік Юрася Зянковіча ў камісіі, Генадзь Таляронак, паведаміў, што дзеля ўручэньня рашэньня пра адмову камісія сабралася ў поўным складзе, і што практычна ўсе яе сябры былі моцна напужаныя сваім уласным рашэньнем. “Яны ўвесь час пыталіся ў мяне: “Скажыце, навошта гэта яму трэба?” – сказаў Генадзь Таляронак прэс-службе. – “Я ім адказаў, што ў іх была магчымасьць задаць гэтае пытаньне непасрэдна Юрасю Зянковічу, бо ён рэгулярна зьвязваўся з камісіяй, пытаючыся, ці патрэбныя ўдакладненьні ў дакуманты.”

Юрась Зянковіч наступным чынам пракаментаваў рашэньне камісіі: “Беларуская ўлада дзейнічае ажно занадта прадказальна. Яна баіцца і таму губляе ініцыятыву. У Беларусі кволая ўлада і слабая дзяржава. Яны спрабуюць пераканаць грамадзянаў у адваротным, дзейнічаючы незаконна і жорстка, але гэта менавіта праява кволасьці і няўпэўненасьці ў сабе. Іх час сышоў. Я кажу Лідзіі Ярмошынай і яе начальніку Аляксандру Лукашэнку: я вярнуўся, а гэта азначае, што ваш час скончыўся, і вы пойдзеце на пенсію гатаваць боршч! Вы даказалі сваю поўную непрыдатнасьць да кіраваньня краінай, не прайшоўшы просты тэст з маёй рэгістрацыяй. Вы паказалі ўсім, што вы баіцеся сапраўды моцных і незалежных людзей нават ва ўмовах цалкам падкантрольных вам выбараў.

Я з самага пачатку казаў, што гэтыя “вырабы” — гэта гульня ў напёрсткі з махлярамі. А махляры баяцца гуляць з тымі, хто распазнае іх махлярства. Таму загад пра маю нерэгістрацыю быў цалкам прадказальны і пралічаны. Скажу больш — калі б мяне зарэгістравалі, то вось гэта быў бы нестандартны крок, і мне трэба было б думаць, што рабіць далей. Мой каляндарны плян працы не прадугледжвае паездку ў Беларусь у жніўні — я пляную прыехаць крыху пазьней, ужо пасьля выбараў, з працоўнай паездкай, пад час якой зраблю шэраг важных заяваў.

Адмова ў рэгістрацыі ня ёсьць канец маёй кампаніі, як думае ўлада, а наадварот яе пачатак. За гэты час да мяне зьвярнулася вялізная колькасьць беларусаў-прафесіяналаў, якія пражываюць у ЗША і краінах Заходняй Эўропы, атрымалі тут прэстыжную адукацыю і хочуць стаць часткай каманды Новай Беларусі — той Беларусі, якая пачне выпраўляць тое, што зламала дзеючая ўлада за апошнія 22 гады. Мы плянуем нашую працу на гады наперад.

Што датычыць “вырабаў”, то я не зьбіраюся іх байкатаваць, таксама як асабліва не зьбіраўся займацца агітацыяй. Бюджэт маёй кампаніі на гульню з напёрстачніцай Ярмошынай быў роўна 100 даляраў. Мне было важна паглядзець на рэакцыю гэтай слабой улады, і я пабачыў менавіта тое, што чакаў — яна баіцца. Цяпер я магу зэканомленыя грошы патраціць на што-небудзь больш карыснае. Напрыклад, на дапамогу тым нашым хлопцам і дзяўчатам, што зараз змагаюцца супраць агрэсіі з Усходу. У бліжэйшы час я зьбіраюся абвесьціць пра кампанію па збору сродкаў для беларускіх байцоў ва Ўкраіне.” — дадаў Юрась Зянковіч.

Мое предвыборное заявление

Многие знакомые спрашивают, зачем я иду на выборы, результат которых заранее предрешен — депутатов палаты №6 у нас, как и всех предыдущих, не выбирают граждане, а назначают в красном доме на улице К.Маркса, 36. Мол, зачем в этой ситуации вообще тратить свои деньги на этот спектакль?

Мой основной мотив участия в этих “вырабах” — демонстрация желания вернуться в беларусскую политику и навести порядок в стране; презентовать людям нормальную, адекватную альтернативу тем профессиональным оппозиционерам, которые появились, как плесень, на теле перележавшей и застрявшей в прошлом беларусской политики.

Ведь сегодня выбору беларусского гражданина не позавидуешь. Вариантов всего два — старый демагог, усевшийся в кресло главы государства 22 года назад, которого оттуда бизуном не выгонишь; и молодой демагог, рвущийся к власти, и от которого вреда будет еще больше, чем от старика.
Continue reading “Мое предвыборное заявление”

Пра Паўла Шарамета

Не магу сказаць, каб я быў вельмі блізка знаёмы зь нябожчыкам Паўлам Шараметам. Не магу таксама сказаць, што нашыя асабістыя адносіны былі добрымі. Павал быў сьпецыфічнай асобай, зь якой далёка ня ўсім удавалася лёгка паразумецца.

Аднак безумоўна Павал Шарамет быў яскравай зьявай у журналістыцы. Прычым ня толькі ў беларускай, але і ў расейскай і ўкраінскай. І ягоная заўчасная і трагічная сьмерць — гэта чарговы магутны ўдар па свабодзе слова ў нашых краінах.

Я б хацеў бы зьвярнуць увагу на іншае. Хто б ні быў непасрэдна вінаватым у гібелі Паўла — беларускі рэжым, зь якім у Шарамета былі даўнія складаныя адносіны; крамлёўскі фашысцкі рэжым, які яго таксама на дух не пераносіў; або нехта з украінскіх нягоднікаў — фактам застанецца тое, што ў Кіеве няма эфектоўнай улады. У Кіеве любы злачынца і тэрарыст можа пачуваць сябе вельмі свабодна і беспакарана. Можна да паўсьмерці зьбіць доктара-дабравольца, можна забіць журналіста, а можна страляць па “нябеснай сотні” са снайперскай стрэльбы ў цэнтры горада. Украінская ўлада ня здольная ня толькі прадухіліць гэтыя злачынствы, але і знайсьці вінаватых.

Расейскія ўлады не далёка ад гэтага сышлі. Забойства Барыса Нямцова — дарэчы, зь якім Павал Шарамет блізка сябраваў — было зьдзейсьнена зухвала ў самым цэнтры Масквы, і вінаватыя дагэтуль ня знойдзеныя.

У параўнаньні з гэтым беларуская дзяржаўная манаполія на гвалт выглядае значна больш прывабнай. Так, у нас таксама зьбіваюць нязручных журналістаў — але ж не забіваюць іх. Беларуская дзяржава не знаходзіцца ў стане перманентнага распада, як улада ў Расеі ці Ўкраіне. Беларусы могуць пачуваць сябе адносна бясьпечна, а замежныя сьпецслужбы ня надта могуць разгуляцца ў нашай краіне.

І гэта трэба цаніць. Беларуская дзяржава павінная быць моцнай і павінная добра кантраляваць тэрыторыю краіны. Дзеля таго, каб такія нахабныя злачынствы не здараліся на вуліцах беларускіх гарадоў. Адна справа — нашыя мясцовыя спрэчкі за ўладу і ўплывы, а зусім іншая справа — захаваньне і ўмацаваньне нашай дзяржаўнасьці, бясьпека нашых грамадзянаў, як апазыцыйна настроеных, гэтак і прыхільнікаў улады.

Каб беларускія журналісты больш ня гінулі ў нявызначаных абставінах! Каб усе беларусы пачуваліся бясьпечна!

Вечная памяць памёрламу! І ЖЫВЕ БЕЛАРУСЬ!